ONTDEK meest gelezen artikelen op Lezerij

‘Alle vrouwen wierpen zich aan zijn voeten’ Nu de rechtszaak tegen Marco Borsato achter de rug is en het wachten is op het vonnis van de rechter op 4 december, zijn er insiders uit zijn vroegere omgeving die bevestigen dat er bij de moeder en de vermeend misbruikte dochter thuis een bijzonder vrije moraal op na werd gehouden. Zoals uit de zittingsdagen naar voren kwam, zagen leden van de Marco Borsato-fanclub elkaar geregeld tijdens sessies waar seksuele grappen werden gemaakt. Zo riep Nathalie, de moeder van Marco’s vermeende slachtoffer die voorzitster was van de fanclub, de vrouwelijke aanwezigen op om hun borsten te laten zien. Tijdens de rechtszaak zei Marco: ‘Als ik dan buiten was en omkeek, stonden er zes dames met hun bh omhoog.’ Een voormalig vriendin van moeder…

Tweede kans Een paar jaar geleden dacht ik dat ik mijn dochter voorgoed kwijt was na een hoogoplopende ruzie. Ze vond dat ik haar leven wilde sturen, ik vond dat ze alles wat ik zei naast zich neerlegde. De eerste tijd probeerde ik contact te zoeken, daarna hield ik me groot en zei tegen anderen dat ik haar ruimte gaf. In werkelijkheid hoopte ik elke avond dat ze zou bellen. Het was een leegte die ik nergens mee kon vullen. Tot ik een berichtje kreeg: of ik wilde afspreken. Mijn hart bonsde toen ik haar weer zag, beiden waren we bang om iets verkeerds te zeggen. Maar we praatten, en dit keer luisterden we ook. Nu zien we elkaar weer regelmatig. Niet alle wonden zijn verdwenen, maar we bouwen weer…

Ik bepaal Jarenlang bepaalde onzekerheid mijn leven. Ik koos voor veilige kleding, hield me op de achtergrond tijdens vergaderingen en wilde nooit op de foto. Zo liep ik niet het risico op een oordeel of kritiek. Maar het ging knagen dat angst mijn leven bepaalde, en ik begon mezelf uit te dagen. Eerst kocht ik een jurk in een andere kleur. Daarna sprak ik me vaker uit op het werk, ook als mijn mening afweek. Ik liet een profielfoto maken waarop ik lachend in de camera keek. De wereld stortte niet in, mensen reageerden juist positief, zeiden dat ik straalde, dat mijn mening waardevol was, dat ik meer mezelf leek. Dat gaf zelfvertrouwen. Mijn onzekerheid is niet weg, maar heeft zijn macht verloren. Ik bepaal nu zelf of ik ruimte…

ANOUSCHKA (57):‘Ik heb gefaald als moeder en daar schaam ik me voor’ “‘Ik wil met je praten,’ appte mijn dochter laatst. Een dergelijke zin betekent zelden iets goeds, maar toch maakte mijn hart een sprongetje. Na een stilte van ruim een jaar was elk woord beter dan het zwijgen. Ik was in shock geweest toen Swannette veertien maanden eerder abrupt had aangekondigd dat ze me voorlopig niet wilde zien. Ik begreep er niets van. Bovendien paste ik wekelijks op haar zoontje Tim; die kon toch niet zonder mij? Dat mijn dochter me, via een appje nota bene, liet weten dat ze in de knoop zat met zichzelf en mij op afstand zette, vond ik onbegrijpelijk. Ik probeerde haar te bellen, stond meermaals voor haar deur. Tot haar man bot meldde…

Via de trap Stefania (45): “Dat zul je altijd zien: op de dag van de verhuizing was de lift defect. Daar stonden mijn twee vrienden en ik met een wasmachine van zeventig kilo die naar een appartement op de derde verdieping moest. ‘Dat lukt ons ook wel via de trap!’ riep ik vol overtuiging. Ergens halverwege trap twee verloren we de controle. Ik zie die wasmachine nog naar beneden bonken. Hij ramde twee muren, schampte een trapleuning en kwam tot stilstand tegen de voordeur van de buurvrouw op eenhoog. De deuk in de deur is gerepareerd en de wasmachine doet het nog. Wel maakt hij sindsdien een brommend geluid bij het centrifugeren, alsof hij me wil herinneren aan mijn grootspraak. De zware kast hebben we beneden laten staan tot de…

MARIËLLE (57):‘Ik heb zo’n spijt dat ik hem toen heb laten gaan. Nu is het te laat’ “Elf jaar geleden was het Frans die een oogje op mij had. Ik was net in een kinderrijke buurt komen wonen waar iedereen met elkaar optrok. Buren groetten elkaar, er was een levendige appgroep en er werden borrels en barbecues georganiseerd. Na mijn scheiding voelde dit als een warm bad. Mijn dochters hadden snel aansluiting, en ik ook. Met Frans bijvoorbeeld, die twee blokken verderop woonde. Hij was een jaar eerder gescheiden en had net als ik een co-ouderschap. Hij herkende de eenzaamheid van de dagen alleen en checkte in het weekend dat mijn meiden er niet waren standaard of ik wel iets te doen had. ‘Kom anders lekker eten,’ appte hij dan.…

Gouden randje Zoals Amsterdam zevenhonderdvijftig jaar stadsrechten viert, viert onze stad vijfhonderd jaar koopstad met allerlei festiviteiten. Zo ook die zondag. Het was een zonovergoten dag. De terrassen zaten bomvol en het publiek genoot met volle teugen. Voor mij de gelegenheid om het restaurant te bezoeken waar mijn kleindochter werkt. Tussen alle mensen op het terras zag ze mij aankomen en kwam met uitgestoken armen naar mij toe: “Opa, wat leuk dat je er bent.” Ze zette een stoel tussen de gasten bij een echtpaar aan tafel, en ik bestelde een frisdrankje. Het echtpaar dat ik niet kende, zei: “Dat drankje is voor onze rekening.” Ik was stomverbaasd. Mensen die ik nog nooit had ontmoet, boden mij iets aan. Het deed me goed. Dat mensen nog aan elkaar denken en…

het is meestal op een feestje en begint vaak met de zin: ‘aan jou kan ik dit wel ver tellen’ Sinds letterlijk het hele land op de hoogte is van het feit dat ik in het verleden door mijn partner enorm bedrogen ben met andere vrouwen en ik uiteindelijk de beslissing nam deze relatie toch weer een kans te geven, storten ineens opvallend vaak vrouwen die ik eigenlijk niet goed of amper ken, zomaar hun hart bij me uit over hún relatieproblemen. Zo’n gesprek (meestal op een feestje) begint steevast fluisterend met de zin: “Ik kan dit aan jou wel vertellen ...” Zo van: ik weet dat jij nogal wat meegemaakt hebt op dit gebied, dus jij zult hier niet zo hard over oordelen. Bij jou kan ik dit wel…

Compleet In 2016 besloten mijn man en ik om voor kinderen te gaan, maar onze weg verliep allesbehalve vanzelfsprekend. Na jaren van wachten, miskramen en uiteindelijk de diagnose van een chromosoomafwijking, dachten we al aan ivf, toen ik onverwacht zwanger raakte. We werden ouders van een prachtige zoon. Ons geluk was groot, al moesten we daarna opnieuw moeilijke keuzes maken. Want toen ik weer zwanger bleek, moesten we die zwangerschap met twaalf weken afbreken. Onze wereld stortte even in. Nooit hadden we durven dromen dat het ons nog een keer gegund zou zijn. Toch gebeurde het: dit jaar mochten wij ons tweede zoontje in onze armen sluiten. Nu zijn we compleet. Rensche Oord Weer moesten we moeilijke keuzes maken Ik ben erbij Sinds een aantal maanden ben ik toegetreden tot…

Wonder Het was een dag om nooit te vergeten. Op 25 april, na vier dagen coma na een zware openhartoperatie aan zijn aorta en vier bypasses, opende hij weer zijn ogen en herkende ons. Dankzij dat wonder konden we niet alleen zijn 75e verjaardag vieren, maar ook ons 50-jarig huwelijk, samen met onze (schoon)kinderen en kleinkinderen. 2025 was een jaar om nooit meer te vergeten. Vera De glimlach verdween niet meer van mijn gezicht ONTROEREND Mijn jongste zoon vroeg mij 1 juni de hele dag vrij te houden, als verrassing voor mijn 65e verjaardag. Die middag moest ik bij een bepaalde eetgelegenheid in Amsterdam zijn. Toen ik aankwam, zat hij al te wachten en vertelde dat we naar Carré zouden gaan. Dat vond ik geweldig, want ik wilde er altijd…

Het koningskoppel van de gastronomie waren ze, Jonnie en Thérèse Boer. Meer dan dertig jaar draaiden ze samen De Librije in Zwolle, hij als chef-kok, zij als gastvrouw en sommelier. De laatste 21 jaar onafgebroken bekroond met drie sterren – een unicum in de wereld. Tot 23 april 2025, toen Jonnie op Bonaire plotseling stierf na een longembolie. Op de dag van het interview, is het vijf maanden en een dag later. Een vroege woensdagmiddag, De Librije ligt erbij zoals altijd: de keuken draait al op volle toeren, hotelgasten komen binnen, een buurtbewoonster vraagt of ze bezoek uit het buitenland even rond mag leiden. In een van de halfronde zitjes in het restaurant zit Thérèse Boer (54). Ze ziet er zo netjes uit – hoge hakken, zwart rokje, perzikkleurig jasje…

“Toen ik Jasper in de zomer van 2016 ontmoette via de datingapp Bumble, was ik meteen onder de indruk. Hij was lang, had krullen, lieve ogen, humor. Helemaal mijn type. Hij was een jaar ouder dan ik en ook nog eens ontzettend aardig. Hoe kon hij nog vrijgezel zijn? Geen ex-vrouw, geen kinderen: het leek bijna te mooi om waar te zijn. Het viel me wel gelijk op dat hij het druk had. Zijn vorige vriendin kon daar moeilijk mee omgaan, vertelde hij. Dus hij vroeg of ik niet boos of verdrietig zou worden als hij weer eens te laat was of iets moest afzeggen. Als zelfstandig ondernemer reisde hij veel naar onder meer het Midden-Oosten. Hij werkte in de energiewereld, had hoge ambities, maar was ook een idealist. Hij…

‘altijd nee zeggen vind ik het ergst’ KIM (42) heeft drie kinderen van 15, 13 en 6, is thuisblijfmoeder en single. “Volgens mijn ex stelde zijn affaire weinig voor, van hem hoefden we niet te scheiden. Maar ik kon niet anders; ik wilde mijn dochters laten zien dat je als vrouw eigenwaarde moet hebben. Het duurde vier jaar voordat de scheiding rond was en al die tijd kreeg ik geen toeslagen. Dat was eigenlijk niet te doen. Maar ook mét toeslagen leven we nog steeds van 120 euro per week. Dat ik niet meer kan shoppen of uit eten kan gaan met mijn vriendinnen, vind ik niet erg. Dat we thuis vooral water drinken en bijna niet snoepen, maakt me ook niet uit, dat is nog gezond ook. Maar het…

ECHTE VRIENDIN Mijn beste vriendin Sonja ziet altijd mijn verdriet en biedt een luisterend oor. Toen mijn schoonzus negen jaar geleden jong overleed, stond Sonja als eerste op de stoep. Ik heb een grote vriendengroep, maar verder liet niemand persoonlijk van zich horen. In moeilijke tijden blijkt wie je echte vrienden zijn. Rita BOTERHAM Doodmoe, gehaast en verdrietig bezocht ik 26 jaar geleden mijn zieke moeder in het verpleeghuis. Een geestelijk verzorger liep langs terwijl ik aan haar bed zat en vroeg me of ik al gegeten had. Nee. Geen tijd voor met werk, huishouden, kinderen en een stervende moeder. Hij kwam terug met twee boterhammen met kaas en een beker koffie. “Opeten, en ook aan jezelf denken, mevrouw”, zei hij. Het was de enige keer in die zware tijd…

LEONORA (75): ‘Ik had mijn eerste onenightstand op mijn 73ste’ “In de hele familie weet alleen mijn oudste kleindochter ervan. Ik heb een bijzondere band met Sanne, dat is altijd al zo geweest. Zij was het die me twee jaar geleden stimuleerde, of zeg maar gerust pushte, om op een datingsite te gaan. Het was op een donderdagavond, de avond waarop ze al sinds haar derde bij mij eet. En ook al is ze nu 27, ze slaat alleen over als ze op vakantie is. Dan lachen en praten we, én deelt ze al haar hartgeheimen met mij. Die avond had ze me in geuren en kleuren verteld over haar laatste date. Toen ik verzuchtte dat ik ook wel weer jong zou willen zijn om dat soort leuke dingen mee…

"22 uur per dag zit ik aan slangen en de pijn is er altijd. Al is de ene dag beter dan de andere. Het ergste vind ik dat mijn klachten vaak niet seri eus worden genomen. Laatst nog toen ik, vanwege ondraaglijke pijn, misselijkheid en steken op plekken waar ik ze niet eerder had, naar het ziekenhuis ging. Met mijn organen bleek niets aan de hand, gelukkig. maar ze zagen wel afwijkingen in mijn bloed en urine. Toch wisten de artsen mij naderhand te vertellen dat alles er perfect uitzag. Tja en wat zeg je dan? Op zulke momenten val ik stil. Zo'n gesprek met twee artsen tegenover je is behoorlijk imponerend. Toen ze ook nog een tekening wilden maken, wist ik genoeg. Een paar jaar eerder deden artsen hetzelfde…

LEES OOK HET DAGBOEK VAN SANNES KLEINDOCHTER RINKE OP MARGRIET.NL/RINKE De vrouw met het hoog opgekamde rode haar kijkt even opzij. Sanne knikt naar haar en krijgt een knikje terug. Het voelt ststellend. Schaapje geruststellend. Schaapje merkt het ook. “Dat zit goed,” fluistert Schaap. “Wat zegt Schaapje?” vraagt Jaap. “Dat het goed zit. Met die dochter,” fluistert Sanne door. “Goed zit? Hoezo?” vraagt Jaap. “Sssssst,” zegt Sanne. Want Klara Droog is naar het spreekgestoelte gelopen. “Ik wil u allen graag welkom heten namens... O, daar zijn nog twee bezoekers. Gaat u zitten, heren.” Sanne kijkt snel achterom. Dat zijn de twee rechercheurs die haar de beelden lieten zien van de knipselwand van Van der Meulen. Die zijn nog steeds op zoek naar antwoorden, begrijpt ze. “Namens Fien van der Meulen, de dochter…

Hadden we meer kunnen doen?’ vroeg koningin Máxima (54) zich hardop af, nadat haar jongste zusje Inés zichzelf van het leven had beroofd. Inés kampte al jaren met depressies en een eetstoornis. Máxima, die een heel hechte band met haar had – dochter Ariane kreeg als doopnaam Inés en het was ook haar zusje die Ariane bij haar doop in 2007 de kerk indroeg – probeerde haar meermaals van Argentinië naar Nederland te halen. Tevergeefs! Op 7 juni 2018 pleegde de toen 33-jarige Inés zelfmoord. Máxima zei dat ze overspoeld werd door gevoelens van verdriet en machteloosheid. ‘Ik wist niet dat het zo erg was gesteld met haar, niemand wist dat.’ In de jaren daarna ontmoette Máxima mensen die ook familie en vrienden hadden verloren die met psychische problemen hadden…

ANOUK (60):‘Ik was vergeten dat ik een seksueel wezen ben’ “Een paar jaar geleden zwoor ik de alcohol af. Ik deed mee met dry january en voelde me zó verbazingwekkend fit, dat ik nooit meer een glas alcohol heb aangeraakt. Mijn omgeving vindt dat knap, juist omdat ik vroeger graag in de lampen hing. ‘Joh, ik heb genoeg gefeest voor de rest van mijn leven,’ zeg ik dan grappend. Over seks dacht ik in stilte exact hetzelfde. Mijn vriend en ik zijn achttien jaar samen. Hij is mijn grote liefde, maar seks hebben we al heel lang niet meer. Hij was het die er zo’n acht jaar geleden steeds minder interesse in toonde. Eerst vond ik dat erg. Ik voelde me afgewezen, niet meer gezien als vrouw. Tot ik over…

LEES OOK HET DAGBOEK VAN SANNES KLEINDOCHTER RINKE OP MARGRIET.NL/ RINKE De confrontatie tijdens het bezoek van de collega’s van Erik hakt erin: op een laptop laten zij haar beeldmateriaal zien van de muur in de stolp. Een muur vol foto’s, post-its, briefjes, krantenknipsels en platen van wapens: buksen, handvuurwapens, kruisbogen en jachtmessen. Op de meeste foto’s waar Sanne op staat, is haar hoofd weggekrast met een mes. Soms ook staan er krassen in de kop en het lijf van Saar. Kill the bits! staat er op een post-it. “Er haperde niet alleen iets aan het hoofd van die man. Zijn spelling was ook belabberd,” smaalt ze. Even voelt ze hoe haar eigen woorden haar sterker maken. Ik sta hier ver boven, weet ze. Maar wat ze te zien krijgt…

“Ik merkte het meteen aan mijn dochter, de middag dat ze langskwam. Ze woont op zichzelf en komt regelmatig langs voor de gezelligheid. Nu stond op haar gezicht geschreven: ik kom iets groots bespreken. ‘Zegt de naam Larissa Visser jou iets?’ vroeg ze, quasi-argeloos. ‘Dat was een secretaresse van je vader,’ antwoordde ik meteen. Ik was verbaasd dat mijn dochter hierover begon. Ik wist het ook meteen weer, al had ik bijna twintig jaar niet meer aan Larissa gedacht. ‘Ze is met een hoop heisa vertrokken,’ ging ik verder. ‘Jij was toen een halfjaar.’ Een strakke blik in mijn dochters ogen. ‘Dan zal het wel waar zijn,’ zei ze gelaten. De avond ervoor was ze benaderd via Facebook. Ene Annika schreef dat ze na de dood van haar moeder Larissa…

‘‘MAMA IS IN DE WAR’, ZEI MIJN ZOON BEZORGD’ VALERIA KAS (34) is marketeer en projectleidster. Ze woont samen met haar man en zoon (5). “Het ene moment was ik dolgelukkig. Een week later wilde ik mijn partner inruilen, van baan wisselen en mijn leven omgooien. Ik dacht dat ik gewoon een temperamentvolle Colombiaanse was, maar na de geboorte van mijn zoon kreeg ik ook fysieke klachten. Op het werk had ik uit het niets een bloedneus of werd ik misselijk en moest ik spugen. Tijdens autoritten viel ik van moeheid soms bijna in slaap. Na drukke werkdagen kon ik alleen nog met oordoppen in een donkere kamer liggen. ‘Mama is in de war’, zei mijn zoon dan bezorgd. Het was mijn partner die opmerkte: ‘Dit gebeurt steeds als je…

Elise: “Schotland, Peter, daar moeten we het eerst over hebben.” Peter: “Ik denk dat LINDA. inmiddels zo lang bestaat, dat de thema’s een beetje opraken. Dus volgende maand is het Letland en daarna komt Luxemburg, maar wij moeten nu alles spuien wat we weten over Schotland.” Elise: “Ik wil in ieder geval weten waarom jij er niet naartoe wilde voor de fotoshoot. Want ik ben er nog nooit geweest en je hebt me dus een reisje door de neus geboord.” Peter: “Ik vond het wat heftig om met een heel team naar Schotland te vliegen voor één fotoshoot, qua uitstoot. Jou maakt dat natuurlijk allemaal niks uit, jij zou zelfs het liefst via Berlijn en Rome zijn gevlogen. Maar serieus: het is niet dat ik nooit meer vlieg, maar bij…

CAROL VINK (56) is studente psychologie en getrouwd. “Vrouwen van mijn generatie kregen ‘gewoon’ kinderen. Ik kende niemand die net als ik bewust voor een kinderloos leven koos. Daardoor voelde ik me soms anders, maar nooit minder. Op begrip kon ik niet altijd rekenen. Je wilt niet weten wat ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg, gek genoeg vooral door andere vrouwen. Ik was vast frigide, of wellicht vroeger misbruikt. Het ergst vond ik de opmerking dat ik geen echte vrouw ben, ‘want vrouwen zijn gemaakt om te baren’. Bespottelijk. Ik wist altijd heel zeker dat ik geen kinderen wilde, de verantwoordelijkheid vond ik te groot en te ingrijpend. Op mijn 27ste liet ik me steriliseren. Ik slikte al jaren de pil en wilde die hormonen niet meer. Bij de gynaecoloog…

“Ik zag het al aan haar gezicht. Sinds ik drie jaar eerder behandeld werd voor darmkanker, was de glimlach van mijn internist-oncoloog bij elke follow-up oprecht geweest. Ditmaal deden haar ogen niet mee. Mijn hart stond stil: juist deze keer had ik niemand meegenomen, gewend als ik was geraakt aan goede uitslagen. Ik voelde me ook heel gezond, had pas nog een halve marathon gelopen. Het kón gewoon niet dat er iets mis was. Wel dus. De plekjes in mijn darmen waren klein en er waren verschillende behandelopties. Maar het was een feit: de kanker, waarvan ik zo had gehoopt dat die weg was, had zich al die tijd als een verstekeling schuilgehouden. Dat was een gigantische dreun. Ik durfde net weer een beetje op mijn lichaam te vertrouwen. Er…

Eindelijk rust Ik spaar geboortekaartjes. Ook die van mezelf zit bij mijn verzameling. ‘Dolblij zijn we met de geboorte van onze dochter en zusje’ stond erin. Zouden mijn ouders na twee jongens echt dolblij zijn geweest? Ik vraag het me weleens af. “Wat ben je toch moeilijk. Liever tien jongens dan vijf meiden”, zei mijn moeder vaak tegen mij. Dit heeft me gevormd. Dolblij was ik toen ik zelf moeder werd van een zoon en een dochter. En wat voelde het als een warme deken dat ik in de zorg ging werken en ik te horen kreeg hoe blij collega’s en bewoners met me waren. Maar mijn verleden achtervolgde me en ik kwam met een burn-out thuis te zitten. Toen werd mijn moeder ziek en uitte haar gedrag zich in…

“Het begon toen ik mijn baan opzegde na de geboorte van onze oudste. Dat was niet de bedoeling. Ik was gek op mijn werk – ik was directiesecretaresse op een makelaarskantoor – en we hadden al voor opvang gezorgd. Maar ons kind bleek een lichte handicap te hebben, waardoor de zorg veel zwaarder werd. Een periode hebben mijn ouders bijgesprongen, maar die konden het amper handelen. Dat mijn man zijn baan zou opzeggen, was geen optie: hij verdiende veel meer dan ik, zonder zijn inkomsten zouden we onze hypotheek niet meer kunnen betalen. Er zat niets anders op: ik werd fulltime huisvrouw, iets wat altijd een nachtmerrie voor me was geweest. Niet omdat ik het erg vind om thuis te zijn, de status mis of me verveel bij mijn kinderen…

VIVIAN ‘Dat ik mijn gezin, huis én een deel van onze vrienden kwijt ben is niet genoeg. Hij neemt me nu ook de kinderen af’ “Jessica heeft plotseling besloten dat ze bij haar vader wil wonen. Ik heb daar veel verdriet van. Ik heb in de afgelopen jaren de problemen met haar kunnen opvangen. Jessica zat midden in de puberteit, toen haar vader aangaf dat hij bij ons weg wilde. Ze had het moeilijk met zijn beslissing en de nieuwe situatie en reageerde dat af op mij. Ze was boos omdat haar vader koos voor een andere vrouw, die hij belangrijker vond dan zijn gezin. Ze was boos omdat we moesten verhuizen, omdat ik meer moest werken en omdat we het financieel moeilijker hadden. Haar zus had bij de scheiding…

Met kerst is het een drukke bedoening bij Sanne. Fien verschijnt als eerste, omknelt Sanne alsof ze haar beste ndin is en zegt met vrie tranen in haar ogen: kbaar dat “Ik ben zo dan ik mag komen!” “Je bent heel erg welkom! Dat gesprek doen we in januari wel. Nu lekker lachen en genieten en eten!” zegt Sanne. Wichard en Jennifer komen vrolijk binnen, vrolijker dan Sanne ze in lange tijd heeft gezien. “Ik hou van je, mam. Je bent de beste,” zegt Wichard als hij haar omhelst. Sanne beseft tot haar verbazing dat dit het liefste is wat hij ooit tegen haar heeft gezegd. Ze is er even ontroerd van. Eefje gaat meteen op de spelcomputer, die Jaap heeft aangesloten op de tv. “Straks delen met Jeppe en…

Mede door het succes van de realityserie De Bauers – 20 Jaar Later, kan de derde zoon van Frans en Mariska Bauer, de goedlachse Frans junior (20), op een hoop vrouwelijke aandacht rekenen. De afgelopen periode werd hij met meerdere vrouwen gesignaleerd, maar verloor volgens Patty Brard zijn hart alleen aan zangeres Emma Kok (17). ‘Hij bracht Emma toen ook weleens naar Stars On Stage,’ vertelde Patty een tijdje terug in Shownieuws over de romance van Frans junior en Emma, met wie zij afgelopen zaterdag in de RTL-musicalwedstrijd Stars On Stage een duet zong. ‘Ik ben zo trots op haar!’ Het levensverhaal van Emma is indrukwekkend. Ze lijdt aan een chronische maagverlamming, waardoor ze met een speciale katheter sondevoeding krijgt toegediend. Maar dat weerhoudt haar niet van een glansrijke zangcarrière,…

“Ik was er die dag helemaal niet opuit om te snuffelen. En Ralph had zelf zijn computer voor mij opgestart. Hij moest onverwachts een paar uur naar kantoor en zo kon ik bij hem thuis iets afmaken voor mijn werk. Rond vier uur zou hij terug zijn en kon ons luie weekend beginnen. Het weekend dat voor ons beiden zoveel leuker is wanneer we samen zijn. In de veertien jaar dat ik single was, zag ik er altijd tegen op. Vooral tegen de lange zondagen, waarop iedereen iets met zijn partner doet. Ralph had die zondagen als net zo eenzaam ervaren. Nu was deze dag juist ons hoogtepunt – maar eigenlijk was élke dag leuk sinds ik hem had ontmoet. Afijn, ik was dus gewoon aan het werk die middag,…

Alles samen In 1990 leerde ik tijdens onze studie Bregje kennen. Ik vertrok daarna naar Australië, maar we bleven toch alles samen beleven: we vonden een baan, trouwden, waren zelfs tegelijk zwanger. Als we elkaar zagen, pikten we de draad meteen weer op. Toen mijn vader onverwachts overleed, vertegenwoordigde Bregje mij bij de crematie omdat ik met drie jonge kinderen en een baby niet kon vliegen. Ze zat met mijn familie op de voorste rij en legde een houten hart met de namen van mijn kinderen op de kist. Dankzij Bregje én de Libelles die ze altijd voor me bewaart, voel ik me nog steeds verbonden met mijn geboorteland. Jelka Ze nam mijn plaats in bij de crematie Zorgzaam Afgelopen zomer voelde ik me soms eenzaam. Buren en vrienden waren…

“Ik deed de pabo en liep stage in groep zeven van een basisschool. Hij werkte als docent en was negen jaar ouder. In het begin vond ik hem een sulletje; geweldig met de kinderen, maar ook wereldvreemd. Op een avond was ik uitgenodigd voor de musical van groep 8. Ik wilde eigenlijk net weggaan, toen we met elkaar in gesprek raakten en ineens bleek dat we het goed met elkaar konden vinden. Daarna ging het snel. Hij was een lieverd met een groot hart en hij bracht me veel rust, ik zag in hem de welkome tegenhanger van mijn spontane karakter. Algauw woonden we samen, niet veel later kochten we een huis. Ik studeerde nog en twee jaar later trouwden we. Iedereen was er: ouders, neven, nichten, al onze vrienden.…

“Het was voor mij een gewone middag. Ik was net thuis uit school en mijn moeder zat aan de keukentafel voor zich uit te staren. Ze had wel vaker van die momenten waarop ze ineens heel stil werd. ‘Ik moet eruit’, zei ze opeens. En daarna nog een keer: ‘Ik trek het niet meer!’ Ze stond op, trok haar rode jas aan en liep naar buiten. Ik dacht dat ze gewoon even een frisse neus ging halen, maar ze kwam niet terug. Die avond niet, de volgende dag niet en de weken daarna ook niet. Had ze ruzie met mijn vader gehad? Was er iets op het werk gebeurd? Ik had geen idee en zat met ontzettend veel vragen. Mijn vader vertelde dat mijn moeder tijd voor zichzelf nodig had,…

Tranen Tranen van vreugde en verdriet. Van woede en pijn. Tranen van machteloosheid, want ik weet het even niet. Van hoop en wanhoop. Mijn tranen wisselen elkaar af. Van wel willen en niet kunnen. Het troosten en getroost worden. Van ziek zijn en niet beter worden. Grace Hiddink Lichtpuntjes Toen mijn zoon Roland op 29-jarige leeftijd overleed aan een hartstilstand dacht ik dat het nooit meer goed zou komen met mij. Toch kwamen er weer lichtpuntjes. Wat hielp was muziek en rust, langzaamaan toch weer de deur uit gaan en... een paar maanden na Rolands dood werd zijn dochter geboren. Onze kleinkinderen zijn onze grootste lichtpuntjes. Een blije oma DANKBAAR Ik groeide op in een gezin waar ik me niet gezien of gesteund voelde, waar ik het gevoel had er…

“Op een avond kwam mijn 23-jarige zoon ziek thuis van een festival. Hij zou het hele weekend wegblijven, maar tot mijn ontzetting hoorde ik zijn motor opeens voorrijden. ‘Verroer je niet!’ siste ik tegen Sven, terwijl ik uit bed sprong en in mijn badjas schoot. Met mijn hart in mijn keel liep ik naar de hal, waar mijn zoon net binnenkwam. ‘Ik voel me ook niet lekker,’ hoorde ik mezelf glashard liegen. ‘Misschien hebben we allebei een virusje te pakken?’ Toen mijn zoon naar zolder was, is Sven er als een dief in de nacht vandoor gegaan. Mijn zoon zou stomverbaasd zijn als hij zijn vader de volgende ochtend aan het ontbijt zou treffen. En niet bepaald blij...” Dronken of high “Sven is al 27 jaar mijn verslaving. Ik kende…

Als het om ziektes en relaties gaat, mag je niet spelen met gevoel,’ zegt Denise van der Laan tegen Story. ‘Ik heb heel veel emoties en gevoel en daar mag je niet mee spotten, en dat is wel gebeurd.’ Al langer deden geruchten de ronde dat het over en uit was tussen Denise en Mike Hansler, die elkaar leerden kennen tijdens de datingshow Winter Vol Liefde. Mike’s moeder Monique zei daarover in Shownieuws: ‘Het is allemaal onzin, ze zijn gewoon nog gelukkig.’ Volgens insiders moest iedereen zijn mond houden over de breuk vanwege hun realitysoap De Hanslers: van de Piste naar de Playa, die vanaf 24 november bij SBS6 wordt uitgezonden. ‘Ik mocht niets zeggen,’ bekent Denise. ‘Ik moest alles in het midden houden. Dat vond ik heel lastig. Er…

ANNEMARIE (61): ‘Mijn schoonmoeder zit élke avond bij ons op de bank’ “Toen ik begin dit jaar naar Winter vol liefde keek, kreeg ik acuut maagkrampen. De knappe Mike uit Oostenrijk en zijn aanwezige moeder Monique die o zo hartelijk deed, maar ook overal bovenop zat… Ik wilde de meisjes die Mike bezochten wel toeschreeuwen: ‘Ren, nu het nog kan! Voordat je het weet, zit je in de val en kom je er nooit meer uit.’ Ik volgde het realityprogramma met mijn man Nico en zijn moeder Hermien die smakelijk lachten om alle taferelen. ‘Je zult maar met zo iemand te maken krijgen,’ presteerde mijn schoonmoeder het om te zeggen. Ik was stomverbaasd: hoe bestond het dat zij niet inzag dat zij en Monique zo veel op elkaar…

Pittig tintje Als alleenstaande kook ik het liefst voor mijn kinderen of vrienden. Vaak vertrouwde recepten die goed in de smaak vallen. Maar ik ben ook altijd in voor iets nieuws. Zo zag ik in het Italiënummer van Libelle een recept staan met nduja en burrata, voor mij onbekende ingrediënten. Ik nodigde mijn dochter uit om te komen eten en ging aan de slag. Toen ik begon met het uitbakken van de worst, merkte ik al dat de scherpe lucht op mijn keel sloeg. Oef, pittig! Uiteindelijk heb ik met veel gehoest en tranen in mijn ogen mijn bord leeggegeten. Mijn dochter nam één hap, zette haar bord neer en zei: “Ik ga een frietje halen.” Voor mij bestelde ze een ijsje om de boel te blussen. Dit gerecht was…

Genieten Lieve Yvonne uit Libelle 24. Je schrijft dat er weinig mensen voor je zijn sinds je 14 jaar geleden je man bent verloren. Een wijze vrouw zei ooit tegen me: je moet zelf de slingers ophangen. Mijn schoonmoeder verloor haar man en zoon op jonge leeftijd. Haar nieuwe partner maakte het uit na dertig jaar. Ze liet zich niet uit het veld slaan. Je hebt maar één leven Ze doet ondanks haar neuropathie en maculadegeneratie aan nordic walking, is op latere leeftijd begonnen met golf en gaat naar een sportclubje. Zo kreeg ze nog drie goede vriendinnen met wie ze uitstapjes maakt en op vakantie gaat. Mijn man en ik proberen haar wekelijks te zien, maar ze heeft een drukke agenda. Dit jaar wordt ze 85. Ze heeft het…

MARGARETHA (57): ‘Mijn vader heeft mij mijn hele leven verwaarloosd’ “‘Hij is toch je vader, hè.’ ‘Ouders maken ook fouten, het zijn immers gewoon mensen.’ ‘Ach, hij was nog zó jong toen jij werd geboren.’ Zomaar een greep uit de zinnen die ik vaak te horen kreeg als ik me over mijn vader beklaagde. Natuurlijk, mensen leefden mee als ik zei dat ik me nooit echt door hem gezien voelde. Maar uiteindelijk probeerden ze het toch vaak te relativeren: ‘Bekijk het ook eens van een andere kant.’ Geloof me, dat heb ik altijd gedaan. Ik was dankbaar voor elk kruimeltje aandacht dat af en toe toch mijn kant op rolde. Maar nu is mijn vader echt te ver gegaan. Vier keer dezelfde fout... Het is klaar. En al doet het me…

PICKNICK AAN HUIS Sytske (60): “Elf jaar geleden ben ik gescheiden en veranderde ook de invulling van kerst. Terwijl ik eerder uitbundige kerstdagen had bij familie en schoonfamilie, was ik nu op eerste kerstdag bij mijn moeder en tweede kerstdag alleen thuis. De jongens vertrokken na het ontbijt naar hun vader en dan was het de hele dag stil. Die eerste jaren in mijn trainingsbroek voor de tv voelde het nog als een extra vrije dag, maar de laatste jaren zag ik er steeds meer tegen op. Tot ik op een datingapp een leuke man ontmoette. We zaten al dagen te kletsen en een beetje te flirten, zo ook op tweede kerstdag, toen hij voorstelde om om vier uur bij mij thuis af te spreken. Toen Frans aanbelde, zag ik…

“Al die maanden had ik me groot gehouden, nu kon ik alleen nog maar huilen” “Na maanden vol helse pijn was er amper iets over van de energieke, levenslustige man die mijn tweeëntachtigjarige vader altijd was geweest. Hij lag alleen nog maar in bed. De gordelroosinfectie die zich in no time had uitgebreid van een plekje op zijn rug naar zijn hele romp, had alle energie uit hem gezogen. De huisarts zat bij zijn bed en zei: ‘Er is helaas niets meer wat we voor u kunnen doen, meneer. Als u dit niet meer wil, weet dat we dat respecteren.’ Mijn vader keek van mijn moeder naar mij. ‘Ik denk dat ik inderdaad niet meer wil’, was zijn antwoord. Op dat moment brak ik. Al die maanden had ik me…

“Ik neem mijn ouders niets kwalijk. Ze hebben hun best gedaan” “Als ik mensen vertel dat ik twee gehandicapte zussen heb, schrikken ze vaak. ‘Wat erg voor je ouders’, is vaak een van de eerste dingen die ze zeggen. Niet zo vreemd, want het was ook pittig. Maar wat mensen weleens vergeten is dat het voor mij ook ingewikkeld is geweest. Ons gezinsleven draaide grotendeels om mijn oudere zus Lutske en mijn jongere zus Wilma, die allebei een verstandelijke beperking hebben. Zij hadden veel zorg nodig en dus kregen zij automatisch de meeste aandacht. Als mensen vroegen: ‘Hoe gaat het met de meiden?’ werd er altijd eerst over Lutske en Wilma verteld en daarna pas over mij. Dat zeg ik niet omdat ik mijn ouders iets kwalijk neem, want ik…

“Het is zo’n lieve, leuke man met een goed hart, die voor iedereen klaarstaat” “Knap, charmant, lief en avontuurlijk, dat was Peter toen ik hem eenentwintig jaar geleden leerde kennen. Hij was een goede vriend van de eigenaar van de modezaak waar ik werkte en het was liefde op het eerste gezicht. Samen een gezin stichten zat er helaas niet in, ik had al op jonge leeftijd te horen gekregen dat ik vanwege een aandoening aan mijn eierstokken geen kinderen kon krijgen. Toch werd ik wonder boven wonder zwanger nadat Peter en ik zes jaar samen waren. We kregen een dochter! Anderhalf jaar later werd onze zoon geboren, het was bijna te mooi om waar te zijn. Ik kon mijn geluk niet op als moeder van twee kleintjes met de…

“Zeven jaar geleden leerde ik Mark kennen via een Facebookgroep voor plussize vrouwen. Ik was op zoek naar kledingtips voor volle vrouwen. Wat Mark in die groep deed, weet ik eigenlijk niet, maar al snel raakten we aan de praat. Hij viel me meteen op: donker, goedverzorgd en charmant. Er zat iets stoers én zachts in hem. Binnen een dag overspoelde hij me met hartjes, berichtjes en romantische teksten. Eerst vond ik dat grappig, later voelde ik me gevleid. Verliefd was ik nog niet, maar juist dat leek hem te triggeren. Hij zette alles op alles om mijn aandacht te krijgen en appte me van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ook reageerde hij op alles wat ik plaatste en leek het alsof we veel overeenkomsten hadden. Zo vertelde…

LEES OOK HET DAGBOEK VAN SANNES KLEINDOCHTER RINKE OP MARGRIET.NL/RINKE Als Sanne Rinke tegenkomt op het erf heeft ze alle akelige herinneringen aan de dood van Van der Meulen eigenlijk al lang weggestopt in een vergeten vakje in haar geheugen. Maar Rinke heeft nu pas de afzetlinten gezien en nu pas gehoord wat er is gebeurd. Ze ziet bleek van schrik en haar vriend Erik is meteen doorgereden naar de stolp om bij zijn collega’s van de recherche te informeren wat er precies is gebeurd. Sanne heeft geen idee wat zich allemaal in het hoofd van haar kleindochter afspeelt. Ze roept meteen: “Rinke, liefie! Zo goed dat ik je zie! Ik wil met jou en Jennifer en Schaapje en Cathy en misschien ook met Eefje een bruidsjurk gaan kopen!? Wil je mee?…

Sylvia (58) werd slachtoffer van datingfraude. Eerst schaamde ze zich hiervoor, maar inmiddels helpt ze anderen die hetzelfde is overkomen. “Ik was kapot van schaamte: hoe kon ik hier zijn ingetrapt?” “Via een online datingsite ontmoette ik Bruce; een Engelsman die toevallig ook in Utrecht woonde en op een booreiland werkte. Het klikte door zijn avontuurlijke instelling, het feit dat hij me begreep en op de foto’s die Bruce stuurde zag-ie er ook nog eens goed uit. Ik zocht hem natuurlijk meteen online op: over zijn werkgever vond ik wel informatie, maar over Bruce zelf was niets te vinden. Hij verklaarde een hekel te hebben aan sociale media en ik geloofde hem. We belden en appten dagelijks. Videobellen was geen optie, maar dankzij mijn broer die toevallig hetzelfde werk doet,…

U bent vanochtend buiten, tijdens het roken van een sigaretje, hier in de buurt van de Tweede Kamer, onheus bejegend door een verwarde man, die u voor van alles en nog wat uitmaakte. Dat gebeurt helaas vaker. Wat doet dat met u? ‘Ik dacht even: hij stapt zo van zijn fiets en doet me wat aan. Maar gelukkig kwamen de beveiligers er snel bij, waardoor het bij schelden en schreeuwen is gebleven.’ U heeft het politieke bloed van uw moeder en voormalig CDA-wethouder Nuala van der Plas, maar we leven in andere tijden. Deelt u dat soort nare incidenten met haar? ‘Ik vertel haar niet alles. Maar soms komen dingen in het nieuws en dan belt ze meteen of stuurt een WhatsApp-bericht. Haar meest verzonden bericht is: Ik maak me…

HELEEN ‘Ik wil best geregeld op vakantie naar Curaçao, maar ons gezin is híér geworteld. Ik wil niet zo ver weg wonen’ “Volgens Eelco hadden we een afspraak hierover, maar zo heb ík het niet ervaren. Volgens mij heb ik nooit duidelijk gezegd dat ik het ermee eens ben en heb ik altijd een slag om de arm gehouden. Volgens Eelco was het de afspraak dat we na zijn pensionering ons huis zouden verkopen om te verhuizen naar een appartement. Dit zou ons financieel de mogelijkheid geven om onze bouwvallige woning op Curaçao te verbouwen en daar vervolgens langere periodes te wonen. Zoals hij het ziet, zou het huis daar ons belangrijkste huis worden en het appartement in Nederland ons tijdelijke adres voor wanneer we de kinderen hier komen opzoeken.…

“Tijdens mijn studie communicatie zocht ik een leuke stageplek. Daarvoor belandde ik bij Qmusic, waar ik ben blijven plakken omdat ik het er heel erg naar mijn zin heb. Toen ik vijf jaar geleden als stagiaire begon bij de ochtendshow van Mattie & Marieke vond ik Matt een aardige collega. Los van het feit dat hij toen nog een relatie had, kwam het niet bij me op om hem te zien als mogelijke liefdespartner. Ik ging pas met andere ogen naar hem kijken nadat twee jaar geleden mijn functie van producer veranderde naar die van regisseur. In die hoedanigheid werd de communicatie met Mattie intensiever. We zaten vaker bij elkaar om te praten over de thema’s die we in de show wilden. Soms appten we daar na werktijd ook nog…

"Toen ik 25 was, kreeg ik van mijn moeders tweelingzus Wieneke de dagboeken van mijn moeder Rieneke. Daar was ik blij mee want mijn vader had alles weggegooid wat met mijn moeder of onze jeugd te maken had. Maar het duurde nog jaren voor ik ze kon lezen. Pas toen ik op mijn 35ste mijn eerste kind kreeg, begon het te knagen. Hoe kon ik een goede moeder worden als ik de mijne niet kende? Ik las de dagboeken vluchtig en weer wat Later, nu tien jaar geleden, besloot ik een podcast te maken over mijn moeder. Door de dagboeken en de gesprekken met de vrienden en buren van mijn ouders, ontdekte ik dat ze net als veel andere vrouwen van haar generatie gebukt ging onder ‘het huisvrouwensyndroom’. Ze was…

LEES OOK HET DAGBOEK VAN SANNES KLEINDOCHTER RINKE OP MARGRIET.NL/RINKE Om het bezoek van Cathy te vieren, organiseert Sanne een gezellig etentje met alle familie en vrienden. dereen wil je zien! “Ie Schaap, Daan en Juffrouw n Jennif Abel, Wichard e er, iedereen. Leuk toch?” Cathy vindt het maar niks. “Thuis? Wat ga je dan maken?” “Boerenkool.” “Laten we dan in hemelsnaam sushi bestellen. Dat is toch veel leuker?” “Dat doen ze al zo vaak. Boerenkool, dat eten ze nooit. Dat moeten ze zelf maken. Nee, het wordt boerenkool,” besluit Sanne strijdvaardig. Maar ze hoort heus wel hoe Cathy moppert, als ze Hans belt op Ibiza: “Boerenkool, want dat eet niemand meer tegenwoordig, zegt ze. Nou, ze heeft gelijk, denk ik. Niemand eet dat. Omdat iedereen weet dat dat is…

“Eigenlijk is mijn llereerste column a één van mijn dierbaarste,” zegt Paulien Cornelisse. “Ik schreef daarin dat ik een bijzondere vogel dacht te zien, wat uiteindelijk de wikkel van een Marsreep bleek te zijn. Dat stukje zegt iets over hoe ik naar de wereld kijk: het gaat bij mij vaak over de zoektocht, niet om het eindpunt. Maar ik schrijf ook graag over de grappige cadeautjes van het leven. Zo moest ik eens optreden in een Vlaams dorp waar op het toneel de hele zomer een vergeten pan mosselen had gestaan. De stank was afschuwelijk. Je merkt: alles komt langs in In het kort. De coronaperiode, mijn tijd als docent aan de Universiteit van Sheffield en ook dat ik kanker krijg.” Leuke dingen doen “Hoe het nu met mij gaat?…

INGE ‘Ik heb vaak geen zin om na werk naar huis te gaan. De avonden bestaan uit zwijgend eten, tv-kijken of lezen’ “Ik hou niet meer van mijn man. Niet op die manier, niet zoals het zou moeten. Nu onze dochters beiden uit huis zijn, voelt niet alleen mijn huis, maar ook mijn hele leven zo leeg. Ik heb gelukkig mijn werk nog, maar ik merk dat ik vaak helemaal geen zin heb om daarna naar huis te gaan. De avonden bestaan uit zwijgend eten en daarna tv-kijken of lezen. Als we tien zinnen wisselen op zo’n avond is het veel. Dat ligt zeker niet alleen aan hem. Johan vraagt plichtsgetrouw hoe het was op mijn werk en ik zeg: ‘goed’ of ‘niets bijzonders’. Dan vraagt hij niet door en…

Jan“Ik was bang dat er alleen maar oma-achtige types zouden schrijven” “Het is hier nog een beetje een rommeltje”, zegt Jan Kuiper terwijl hij door zijn oude, maar brandschone stal loopt. Binnenkort wordt de boel verbouwd en daarom staan er hier en daar wat spullen opgeslagen. Dat bevalt de zestigjarige Groninger niet, hij houdt van schoon en netjes. Zijn erf is als om door een ringetje te halen. Jan trekt in de bijkeuken zijn donkergroene overall uit en stapt de keuken binnen. De tikkende klok, het plastic zeil op de tafel, de bruin met witte keukenkastjes: sinds het eerste bezoek van presentator Yvon Jaspers is er ogenschijnlijk niets veranderd in het huis van de melkveehouder. Toch is alles anders. Jan hoeft geen koffie te zetten, dat heeft zijn vrouw Dorien…

‘Als Céla-Lynn haar draagmoeder wil ontmoeten, is die optie er’ X ander de Buisonjé (52) en zijn vrouw Sophie (47) waren acht jaar geleden intens gelukig toen een Amerikaanse vrouw hun dochtertje Céla-Lynn ter wereld bracht. Vanwege een tumor in haar buik kon Sophie, na een eerdere zwangerschap van zoon Dex, zelf geen kindje meer dragen. Nadat ze zich in verschillende trajecten als adoptie en pleegouderschap hadden verdiept, besloten ze voor een Amerikaanse draagmoeder te kiezen. ‘Een beslissing waar we nooit spijt van hebben gehad,’ vertelt Xander aan Story. ‘Sophie heeft ook nog altijd contact met de draagmoeder. Céla-Lynn heeft het er nu al over dat ze graag naar Amerika wil, het land waar zij is geboren. Het kan ook zijn dat ze op een dag de draagmoeder wil ontmoeten.…

Clara erfde een kasteel in Frankrijk van haar tante “Ik prijs me elke dag gelukkig” Clara (52): “Van een tante die zelf geen kinderen had, kreeg ik na haar dood een onverwachte erfenis: het kasteel dat ze had in Frankrijk. Tijdens haar leven heeft ze me nooit verteld dat het kasteel naar mij zou gaan en het kwam als een totale verrassing. Omdat ik enig kind was en mijn ouders al waren overleden, was ik de eerste erfgenaam. Aanvankelijk wist ik niet wat ik ermee moest. Ik had een huis in Nederland, een gezin, een leuke baan: moesten we nu opeens in Frankrijk gaan wonen? Maar toen we er gingen kijken, waren we met het hele gezin op slag verliefd. Wat een huis, en dat was nu helemaal van ons.…

Amicaal In Libelle 28 las ik in het interview met Harm Edens: “Ik ben heel aanrakerig, dat zit nou eenmaal in me.” Dit veranderde mijn mening over hem. Ik zag hem namelijk als verslaggever tijdens de Nijmeegse Vierdaagse en het viel mij inderdaad op dat hij erg aanrakerig was. Daar kreeg ik een ongemakkelijk gevoel bij. Zijn uitspraak zet zijn gedrag in perspectief. Ik denk zelfs dat we zijn doorgeschoten in het idee dat aanraken fout is. Ik kom nu even op voor de man die niks meer mag omdat hij bang is om bij het minste of geringste te worden aangeklaagd. Dan heb ik het natuurlijk niet over serieus fout gedrag. Mocht ik Harm ooit tegenkomen, dan zal ik zijn aanraking als normaal ervaren omdat ik weet hoe amicaal…

Verliefd Na mijn scheiding dacht ik dat ik nooit meer verliefd zou worden. Ik was 58, moegestreden en teleurgesteld. Ik had weinig vertrouwen meer in mannen. Toch liet ik me overhalen om online te daten. Wat een ramp. Mannen die alleen maar over hun ex praatten, mannen die binnen drie minuten wilden weten of ik nog avontuurlijk was of die mij geen enkele vraag terug stelden. Ik besloot dat dit niks voor mij was en ik stopte ermee. En toen ontmoette ik Niels op een cursus van mijn werk. Zijn lach en open blik maakten dat ik graag met hem wilde praten. We hielden contact, dronken nog eens koffie en hij nodigde me uit om bij hem te komen eten. Nu, anderhalf jaar later, wonen we samen. Ik vind het…

‘de politie raadde me af om aangifte te doen’ SOPHIE (34) werkt in de zakelijke dienstverlening. “Ik werd ge-lovebombed. Alles wat ik leuk vond, vond hij ook leuk. Ik dacht dat ik het onwijs had getroffen met hem. Maar toen werd hij steeds jaloerser en later ook psychisch gewelddadig. Het sloop erin. Uiteindelijk stal hij zelfs geld. Intieme terreur is een vorm van huiselijk geweld waarbij fysiek geweld kan plaatsvinden, maar dat is niet altijd het geval. Of pas aan het einde, als een vrouw weggaat. Ik ben gewurgd en gestompt toen ik hem na veertien jaar verliet. Met zijn universitaire opleiding, altijd kapot verwend door zijn ouders, was hij het niet gewend om z’n zin niet te krijgen. Met foto’s van mijn verwondingen stapte ik naar de politie, maar…

“Een paar maanden geleden ontmoette ik in het tuincentrum een sympathieke man. Wat begon met advies over vaste planten leidde tot een kopje koffie in de koffiecorner. Ons gesprek verliep heel gemakkelijk, we hadden maar weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen. ‘Mag ik je dit weekend mee uit eten nemen?’ vroeg hij toen ik aanstalten maakte om naar huis te gaan. Ik wilde niets liever dan ja zeggen. Toch hield ik hem af, ik vroeg alleen zijn telefoonnummer. Nu staar ik daar af en toe naar, op eenzame momenten. Ik zou hem erg graag nog eens zien, weer voelen wat écht leven is. Maar om dat achter Roelofs rug om te doen gaat te ver. En bij Roelof weggaan, dat wil ik nu eenmaal niet. Al ligt de tijd…

Die dag, het was 4 mei 2025, ging ik bij mijn schoonmoeder op bezoek om online haar elektrische sigaretten te bestellen. Ik deed dat wel vaker, dat was veiliger. Want voor je het weet zou ze misschien iets aanklikken waardoor ze vastzat aan een of ander abonnement. Ik zat aan tafel achter haar computer en was bijna klaar, toen ik dacht: eens zien of zij op WhatsApp ook foto’s van mijn man uit Amerika heeft gekregen. Zo niet, dan zou ik haar de mijne straks even laten zien. Ik was close met mijn eigen moeder, maar minstens even close met haar. Mijn man, haar zoon, was net een dag geleden in zijn eentje vertrokken naar Amerika, waar hij een roadtrip over Route 66 zou maken. Dat hadden we eigenlijk met…

“Mijn ouders hebben hun best gedaan, maar ze kregen geen grip op hem” “Op 31 maart 2009 had ik vier gemiste oproepen van mijn moeder. Mijn broer Onno was dood. Vermoord. Dertig was hij. Ik was in shock. Hij was begraven in het duingebied van Hoek van Holland. Waarschijnlijk lag hij daar al negen dagen voordat iemand het ontdekte. Het voelde zó onwerkelijk, ik had wel honderd vragen, ik kon het niet geloven. Zoiets zie je in films, niet in je eigen familie. Ik ben opgegroeid in een rijtjeshuis in Enschede, in een gezin met vier kinderen: drie jongens en één meisje. Nadat mijn oudste broer was geboren, adopteerden mijn ouders een baby van negen maanden uit Zuid-Korea. Vanuit idealisme, om een kind een tweede kans te geven. Dat was…

HET THEMA VAN DEZE WEEK: dit was mijn levensles van 2025 Dankbaar In december haal ik mijn engelen tevoorschijn. Door de jaren heen heb ik er heel wat verzameld. In de tuin staat een stoere engel op een stenen sokkel, die alle seizoenen trotseert. De houten engel boven op de kast is me extra dierbaar: die herinnert me aan mijn moeder, die een paar jaar geleden overleed. Die tijd kon ik zo’n engel op mijn pad goed gebruiken. Ook uit mijn tijd in de thuiszorg draag ik een ervaring mee. Tijdens een nachtdienst bij een bijna honderdjarige cliënte, die bang was om te sterven, las ik haar een gedicht voor. Ze pakte mijn hand en fluisterde: “Jij bent mijn engel in deze nacht.” De engelen in mijn huis staan voor…

ANNELOES (62): ‘Ik word knettergek van mijn dochter en haar gezin’ “Vanochtend begon het circus al om zes uur. Ik werd wakker omdat de baby begon te huilen. In de kamer naast me hoorde ik mijn dochter en haar vriend Luke kibbelen over wie haar zou troosten. Na wat gestommel was het even rustig, tot het gehuil om kwart voor zeven opnieuw losbarstte. Terwijl ik op mijn vuist beet van ergernis, wachtte ik tot het stil werd op de bovenverdieping en draaide ik me nog eens om. Gelukkig lukte het om nog wat extra slaap te pakken, zo op mijn vrije dag. Maar toen ik rond halftien met een verfomfaaid gezicht naar de badkamer liep, trof ik daar mijn schoonzoon, met de deur open, terwijl hij een grote…

‘KREEG IK INEENS KRITIEK OMDAT IK HAAR EEN POTJE GAF’ Acteur en ondernemer MANUEL BROEKMAN (38) is verloofd met Britt en vader van Nouka (1). “Toen ik klein was, hadden mijn vader en ik een eigen brabbeltaal ontwikkeld. Met Nouka communiceer ik zelf ook in klanken, ik begrijp haar vanuit een soort telepathie. Vanaf het moment dat Britt zwanger was, voelde ik een diepe connectie met het kindje. Alsof mijn hart vervuld was. Vóór de geboorte was ik bezorgd, nu laat ik los zonder haar uit het oog te verliezen. Het vaderschap verwondert me. Ik zie de natuur door haar ogen. Mijn werk vind ik nog steeds belangrijk, maar ik heb me voorgenomen bij elk hoogtepunt in Nouka’s leven aanwezig te zijn. Ik ben altijd een laatbloeier geweest en werd…

Nu het in Zuid-Europese landen als Spanje, Portugal en Griekenland steeds heter wordt in de zomervakantie, merk ik om me heen een groeiend enthousiasme voor een tripje naar landen die voorheen geen optie waren door het koelere en onbestendige weer. Zoals bijvoorbeeld Schotland. Ik ben er zelf inmiddels twee keer geweest en vind het er fantastisch. De mooie steden (Edinburgh tijdens het Fringe Festival is echt geweldig), de schitterende hooglanden, de oude landhuizen en kastelen waar de open haard brandt als je terugkomt van een regenachtige hike, de honden je kwispelend begroeten alsof ze je al jaren kennen, waar thee met zelfgebakken gemberkoekjes wordt geserveerd en waar je ’s avonds een glaasje whisky drinkt in de bibliotheek met de krakende vloer. En dan je hemelbed in stappen na eerst een…

Hoi pap! Monique (54): “Als driejarige zat ik bij mijn moeder op schoot terwijl mijn vader voor in de zaal zijn rol als Sinterklaas vervulde. Op een gegeven moment liet ik me van haar schoot afglijden, liep naar mijn vader en vroeg: ‘Pap, gaan we zo naar huis?’” “Ze dachten dat Sinterklaas een stevige roker was” De geur van de buurman Marion (41): “Onze buurman op leeftijd was jarenlang verantwoordelijk voor het magische moment op 5 december. We lieten de voordeur op een kier, hij zette de zak cadeautjes in de hal en bonsde bij het weggaan hard op de deur. Eén detail verraadde hem, jaar in jaar uit: onze buurman rookte graag sigaren. De geur bleef in de hal hangen en zelfs de zak en de cadeautjes waren steevast doordrongen…

“Bij elk nieuwsbericht over femicide denk ik: dat had ik kunnen zijn” “Ik leerde mijn ex op mijn zeventiende kennen op een feestje. Hij was bijna zeven jaar ouder dan ik en overlaadde me met aandacht, maar na een paar intense weken kapte hij ons contact ineens af. Ik dacht dat hij een ander had en vond dat heel erg. Toen hij weer toenadering zocht, vertelde hij dat hij een hoop problemen had waardoor hij onder andere zijn huis was kwijtgeraakt. Mijn zorgzame kant kwam meteen naar boven. Achteraf begrijp ik niet dat ik zo lang bij hem ben gebleven. Er waren rode vlaggen genoeg. Hij kon lief en zorgzaam zijn, maar als hij had gedronken, werd hij agressief. Toen hij op een camping een stacaravan vond en ik bij…

Dieuwke Wynia, de voormalige en beruchte De Wereld Draait Door-rechterhand van Matthijs van Nieuwkerk, werkt aan een boek over ‘macht, seksisme en beeldvorming’ en ‘veerkracht, creativiteit, schoonheid en de magie van televisie’. Matthijs en Wynia kwamen in 2022 onder vuur te liggen nadat ze werden beticht van grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer, waarvoor Matthijs later publiekelijk spijt betuigde. Hij zei dat hij wel wist dat hij ‘streng’ was en ‘driftbuien’ had. ‘Maar wat ik niet wist: dat we ‒ zoals op de voorpagina van de Volkskrant stond ‒ een burn-outfabriek waren. Dat we zoveel mensen achter de schermen ongelukkig hebben gemaakt. Ziek hebben gemaakt. Ik wist niet dat het voor sommige mensen zó ernstig was. En dat spijt me ontzettend.’ Wynia, de ooit meest gevreesde vrouw van Hilversum, laat haar…

Het is een vrijdagochtend in Vinkeveen. Ze komen samen aanlopen richting het terras waar ze allebei regelmatig te vinden zijn, Roxeanne en André Hazes: lachend, luid pratend, even kort een arm om elkaar heen. Ze gaan naast elkaar aan tafel zitten, zij bestelt een tomatensap met ijs. Hij: ‘O ja, dat vind jij lekker, hè?’ Ik heb jullie allebei apart al meermalen gesproken, maar nog nooit samen. De laatste keer dat ik jou voor LINDA. interviewde, André, antwoordde je op de vraag of het ooit goed zou komen tussen jou en Rox: “Dat vind ik heel moeilijk te zeggen. Ik heb geen hekel aan haar en ik denk omgekeerd ook niet. Dus ja, op een dag zou het goed kunnen komen.” André: “En inmiddels bellen we weer meerdere keren per dag, ’s…

Voor de duidelijkheid: iedereen ervaart dementie bij iemand in de omgeving anders, maar John de Wolf vindt het ontzettend ingewikkeld. Dat is geen geheim: eind vorig jaar vertelt hij openhartig aan de talkshowtafel van Jeroen Pauw dat hij zijn dementerende moeder Mar steeds minder bezoekt in het Schiedamse verpleeghuis. “Mijn moeder is mijn moeder niet meer”, zei hij. “Ik denk weleens dat het beter voor haar zou zijn als ze overlijdt, al schrik ik ook meteen van het gevoel dat ik van die woorden krijg.” Bijna een jaar later is er nu het boek Ma, ik ben het, John de Wolf dat hij samen met schrijver en huisvriend Jeroen Siebelink maakte. “Een boek hoefde niet per se van mij. Toen de uitgeverij me na die uitzending benaderde, moest ik dat…

Raimke (40) kan na een polsoperatie eindelijk weer autorijden. Tot ze na een lange rit thuiskomt van een relaxte vakantie... “Afgelopen zomer was ik herstellende van een polsoperatie. Ik kon steeds meer met mijn linkerpols, waardoor de vakantie gelukkig door kon gaan en ik zelfs met mijn dochter en bonusdochter van Breda naar Texel kon rijden. Na een heerlijke vakantie bleek de terugreis toch een grotere belasting voor mijn pols dan verwacht. Ik besloot na thuiskomst even op bed te gaan liggen om te rusten. Precies op dat moment sloeg de sfeer in huis om en kregen mijn dochter en bonusdochter ruzie. Het klonk alsof er een sirene afging, zo heftig gingen ze tekeer met z’n tweeën. Zwaar geirriteerd sprong ik uit bed en denderde de trap af. Ik wilde…

LEES OOK HET DAGBOEK VAN SANNES KLEINDOCHTER RINKE OP MARGRIET.NL/RINKE Daan weet wel een pannenkoekenrestaurant. “Vijf minuten rijden.” “Top,” zegt Fien. rijden ze achter Dus rijden ze achter elkaar aan. “Raar hè,” zegt gte en Jaap. “Uitstekend voor de aankooponderhandelingen,” vindt Jaap praktisch. “Ik betaal die pannenkoeken wel.” In het restaurantje valt het Sanne op hoe naadloos Fien integreert in hun malle gezelschap. Ze helpt Schaapje het stoepje op, vist de sjaal van Abel van de grond, legt hem weer om zijn hals en kondigt aan: “Ik ga effe naar de plee.” “Laten we Fien maar adopteren,” zegt Abel, zodra ze zitten. Ze bestellen pannenkoeken, koffie, thee én een borrel voor iedereen. “Om op die ouwe te proosten,” zegt Fien. “Vertel eens over je moeder? Die was dus heel lief,…

VORIGE WEEK: AL PANNENKOEKEN ETEND BLIJKEN ZE FIEN ALLEMAAL ERG TE MOGEN. Ze praten nog lang na over de wonderlijke uitvaartplechtigheid van Matthieu van der Meulen en de ontmoeting met gedenkwaardige zijn dochter Fien. Daan, Abel p een en Sanne gaan oen avond naar haar café hebben een heerlijke avond met een superflauwe cabaretier, maar een spetterend dragqueenoptreden. Fien zwaait ze die avond uit voor de deur van haar café en schreeuwt ze nog na: “Kom terug, hè?! Beloof me dat!” Waarna Abel nog dagen verzucht hoe het toch mogelijk is dat zo’n gemankeerde treurige man zo’n lief, leuk, gezellig kind op de wereld kan zetten. Onderwijl onderhandelt Jaap met de makelaar en brengen ze een eerste bezoek aan de stolp. Daar moeten Jaap en Sanne wel even slikken. Van der…

DEBBY & DENNIS “Onze liefde kwam precies op het goede moment” Debby Toorenaar (54) en Dennis Eekhoff (56) hebben sinds twee jaar een relatie. Onlangs kochten ze samen een huis. Debby: “Ik had nooit gedacht dat ik op mijn leeftijd nog zó verliefd zou worden.” Dennis: “Ik ook niet. Dat ik na alles wat ik heb meegemaakt nog mocht beginnen aan zo’n mooi en liefdevol avontuur, had ik nooit durven dromen.” Debby: “Toen de relatie met de vader van mijn kinderen een paar jaar geleden over was, stortte ik me op mijn werk. We waren twintig jaar bij elkaar geweest en een nieuwe relatie zag ik nog niet zo zitten. Maar elke avond alleen in bed liggen vond ik ook niks. Op Tinder zag ik Dennis voorbijkomen, een mysterieuze man…

‘ALS KATJA EN IK SIGNEREN, STAAN ER ALTIJD ALLEEN MAAR MANNEN IN DE RIJ’ Mijn stijl “Ik geloof niet dat ik een kledingstijl héb. Ik kan likkebaardend naar vriendinnen kijken die er altijd fantastisch uitzien, of collega’s die hun kleding helemaal doorstylen. Ik trek gewoon aan wat die dag toevallig schoon is.” Hoogtepunt “Linda, Roos en Jessica ontstond min of meer per ongeluk; in een tijd dat de Spice Girls nog niet bestonden, waren wij ineens een meidenband. We scoorden een nummer 1-hit en met z’n drieën was het een geweldige tijd, maar we waren ook áltijd moe. Doordeweeks opnames voor Goede tijden, slechte tijden en vervolgens het hele weekend optreden. Dus na vijf jaar zijn we op ons hoogtepunt gestopt.” Meest blij mee “Mijn ogen.” Minder blij met “Dat…

“Mijn opa was een soort sinterklaas. Een bolle buik, een witte baard en vriendelijke ogen. Hij had vaak snoepjes bij zich en verwende mij, de jongste van ons gezin, met cadeautjes. ‘Ze is mijn enige kleindochter, laat me nou,’ suste hij als mijn ouders er wat van zeiden. En ze lieten hem, blij dat ik zijn zonnestraaltje was. Na de dood van mijn oma was hij lange tijd somber geweest. Nu ging het weer. Mede dankzij mij. En ik was dol op mijn opa. Ik genoot van zijn aandacht en de leuke dingen die we deden. Het begon met onschuldige geheimpjes. Een reep chocola, die we samen op een bankje buiten opaten en waar ik niets over mocht zeggen. Of dat ik bij hem veel langer op mocht blijven dan…

‘IK ZEI TEGEN MIJN VRIENDEN: ‘OOIT WIL IK SAMEN ZIJN MET EEN VROUW ALS AMBER’’ “Eind juli was het acht jaar geleden dat Amber en ik elkaar ontmoetten in Japan. Ik was daar anderhalve week in mijn eentje voordat mijn vrienden zouden komen, met wie ik verder zou reizen. In een bergdorpje stapte ik in de bus waar behalve de chauffeur slechts twee mensen in zaten: Amber en een Australiër. Ik zag ze aan voor een koppel, maar nadat ik met ze in gesprek raakte, bleek dat niet zo te zijn. Wel hadden ze spontaan afgesproken om samen een tempel te bezoeken. Ik had die tempel al gezien, maar vroeg toch of ik met hen mee mocht. Die jongen had meteen door dat Amber en ik van elkaar gecharmeerd waren en…

Karlijn (43): “Dat mijn schoonouders een tikkie wereldvreemd zijn, bleek weer eens toen ik net bevallen was van onze oudste, Anne. Ik was 's avonds laat in het ziekenhuis bevallen en we mochten iets na middernacht weg. De volgende ochtend ging om half acht de bel. We waren net weer in slaap gevallen na een voeding. De kraamhulp zou pas om negen uur komen, zo hadden we afgesproken. Frank liep de trap af om de deur open te doen. Niet veel later hoorde ik mijn schoonmoeders stem door mijn huis galmen: ‘Joehoe! We komen ons kleinkind bewonderen!’ Ik wist niet wat ik hoorde! Compleet overdonderd liet ik toe dat ze mijn slaapkamer inkwamen. Mijn schoonvader pakte zijn kleindochter zonder het te vragen uit haar bedje en mijn schoonmoeder begon tot…