Ik was jarig en ineens 41. Ik zeg ineens, omdat het zo voelt. Dat is het gekke met leeftijden: je kunt ze van ver zien aankomen en ze kunnen je toch overvallen. Als de donder die onvermijdelijk op de bliksem volgt, maar die je toch doet opspringen van je stoel.
Heel lang lijkt er niets te gebeuren, heel lang kun je jezelf stiekem toestaan om te denken dat jij het wonder der natuur bent aan wie het hele proces gewoon voorbij zal gaan. En dan, op een dag, aanschouw je jezelf van een afstandje: op een vrijdagavond met een alcoholvrij biertje op de bank, voeten omhoog, elektrische deken aan, je hele lichaam zinderend van excitement dat je de nacht zal doorbrengen tussen kraakverse, verschoonde lakens en niet in een kroeg waar…
