De dagen lijken zo op elkaar, vreemd, Alex had gedacht dat het anders zou zijn. Alsof met die ene beslissing een nieuwe werkelijkheid zich aan haar zou openbaren. Relatie uit, geen vast thuis, geen katten om voor te zorgen; ze is vrij, waarom voelt het dan niet zo?
Ze zweeft tussen gebouwen en dagen in, gaat te laat slapen. Tijdens het tandenpoetsen verschijnen steeds dezelfde buren in haar blikveld, silhouetten van hun naakter wordende lijven achter een dun gordijn.
Ze denkt: wanneer word ik weer zo opgewonden, zo verliefd? Steken door haar middenrif, toch kan ze niet stoppen met kijken. De muziek staat best hard zo met de ramen open; ze herkent het, vaag, Sade. In bed probeert ze het nummer voor de geest te halen. Geen Smooth Operator, wel…
