Sommige mensen hebben een bijzonder talent voor persoonlijke geschiedvervalsing. Ze stellen zich hun eigen handelen met terugwerkende kracht altijd nét wat rooskleuriger voor. Ik heb zo’n beetje het tegenovergestelde. Naar de persoon die ik ben in het heden ben ik redelijk mild, maar de persoon die ik ooit was, kan ik maar weinig vergeven.
Ik speur mijn verleden af als het zoeklicht van een politiehelikopter, altijd op zoek naar twijfelachtig gedrag, misdragingen en onvolkomenheden. En als er eenmaal iets gevonden is, dan gaat de spot erop. Ieder rafeltje, ieder deukje, iedere vlek wordt in het volle licht gezet. Mijn terugkijkende blik is onverbiddelijk als een tl-lamp die aanspringt op een dansvloer na een zweterige nacht. Ik vond het nooit een slechte eigenschap. Vervelend soms, dat wel. Maar ook een waarachtige…